سوز ساز

گیسو ز رخ یکسو بزن

آتش به جان ما بزن

آنسو مرو ، اینسو میا

سوزی به ساز ما بزن

دل خسته

دوباره صدای قدمهای بلند سکوت

به هر کوی و برزن بپیچیده است

و آهی به میزان آمال بی انتها

در هر چه خواهندگی ، بسته است

در این شام غمناک و پر التهاب

دلم از پی پر زدن خسته است

کمت دارم ای دوست ، ای بیدریغ

کجایی که این غم دلم خسته است

راه

به راه میاندیشم

راهی برای رفتن و نه ، ماندن

راهی به بلندای تاریخ ، به پاکی کویر ، به مقصد نور

راهی از میان تاریکیها به سر منزل روشنایی

نتهای زندگی تکرار میشوند

تمُ ، بک ، پلنگ

تم ، بک ، پلنگ

روزگار خوش

در کوچه پس کوچه های ذهنم بدنبالت میگردم

خاطرات کودکیم را دوباره جستجو میکنم

کوچه های تنگ و بن بست

بوی عطر یاسهای رازقی

صدای خروس معصومه

چای تازه دم زهرا خانوم

ولبخند شیطنت بار دختر عصمت خانوم ، هنگامه

دوچرخه سواری با روح الله

عاشقی یوسف و ایران

یادت بخیر ، روزگار خوبی بودی

یادت بخیر

ودوباره پاکی و صفا یادم میاید

روبه خدا

روی برمیگردانم از همه تمدنتان

در شهر بزرگتان جایی برای کوچکی چون من نیست

معیارهایتان را برای بزرگی ، نمی پسندم

سر به کوه مینهم

و دوباره

به انسان شدنی می اندیشم

که خدایی شدن را در بر داشته باشد

طبیعت پاک همه چیزش را بیدریغ عطایم میکند

عکس: بهزاد ، دربند-اوسون 13 اردیبهشت 86

دلداده بیدل

چشمانت ، اگر چه نمناک و منتظر

پیامبر هزار امید

و لبانت ، اگر چه خنیاگر و آوازه خوان

رسول هزار پرسش ناگفته

و

وجودت راهنمای هزاران ساله تاریخ منست ، دلداده بیدل

عکس : بهزاد ، فروردین 86

درد بازماندگان

بازماندگان با دو دشمن رو در رویند، اندوه رفتگان که عمیق است و شادی دشمنان که مثل حباب ، سطحی و ناپایدار! یزیدیان این فاتحان بی شکوه ترین رزم عالم ،دسته دسته میکوشند تا شکست واقعی خویش را بزک کنند.هیاهوی شادمانی آنان مانند بزدلانی است که در تاریکی قدم میزنند و برای فرار از ترس و خوف ، به صدای بلند زمزمه ای بر زبان میاورند

"سیدحسن حسینی"

ابهام روشن

این غروب رنگین چه میگویدم

پایان یک زندگی را یادآور است یا

زندگیی نو در صبحی دوباره را

خورشید نیمه جان

اهتزاز گیسوان مجنون بید

تیره روشن عصر

همگی از ابهامی بس روشن سخن میرانند

عکس : بهزاد ، 30فروردین 86 ، ابشار جوزک

درب زرد ، درد سیاه

نه

حتی سخن گفتن با تو در کنار آن درب زرد هم نمیتواند التیامی بخشد این دردهای سیاه بی پایان را

آسمان سرگردان ، یکجا نشینی را بر نمیتابد

دردهایم را بدوش میگیرم و دنیا را چون بازیچه ایی در دستان کوچک کودکم

شلاق باران ، زخمه های سه تار را تکرار میکند

باز در باران به خواب میروم وسبز میشوم

وایسا دنیا

رفیقمون میخونه : وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم

ولی خواستم بگم

وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام آماده شم

دستم از رویت بشویم محو آن دلداده شم

آفرینش

ای روح بزرگ آفرینش

زمان ، زمان تولد دوباره مان است

وقت تنگ است و آمالمان بلند

آن چندین هزار باری که آفریدیمان ، سیراب وجودت نگشتیم

و به غایت رنج نبردیم

آهن سرد وجودمان هنوز آبدیده نگشته است

همت فرو مگذار

دوباره و دوباره بیافرینمان

که مردن بی بازگشت ترسناکترین رخداد عالم است

عکس : بهزاد ، فروردین 86

سیلاب

انتظارت از برفهای پاک و سفید ، آبی است پاک و زلال

اما

در سیلابی خروشان و توفنده آبی گل آلود را منتظر باید بود

حتی اگر

مادرش چشمه ای باشد بی آلایش و روح فزا

پاکی را چشم در راهم

و خدا را

عکسها:بهزاد ، 23/1/86 ، پلنگ چال

زندان

زندان
واژه ای که همیشه تاریخ تیره پشت انسان را سوزانده است
چگونه تاب بیاورم
فاصله تنگ میان این میله های آهنین را
آی سر به آسمان سودگان پست
روحم را هرگز فرا چنگ نخواهید آورد
حتی اگر بند بند وجودم را به بند در کشید

عید

نمیدونم "عید است ساقیا قدحی پر شراب کن" یا نه "عید ما روزی بود کز ظلم اثاری نباشد" به هر حال بهار رسیده و طبیعت داره زندگیشو از سر میگیره و ما چشم به آینده دوختیم

باید پروانه شد و از این پیله اومد بیرون . باید پروانه بشیم ، پروانه(به قول نیکوس کازانتزاکیس)ولی چه جوری نمیدونم ، باید راهشو پیدا کنیم ، مطمئن هستم که پیدا میکنیم .قطعا برای این بدنیا نیومدیم که یه کرم جاودانه بشیم ، قطعا

عکس: بهزاد ، بهار 85 ، کرج

زود است گالیا ! نرسیده است کاروان

دیرست گالیا

در گوش من فسانه دلدادگی مخوان

دیگر ز من ترانه شوریدگی مخواه
دیرست گالیا! به ره افتاد کاروان
عشق من و تو؟ ... آه
این هم حکایتی است
اما دراین زمانه که درمانده هرکسی
از بهر نان شب
دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست
اینجا به خاک خفته هزار آرزوی پاک
اینجا به باد رفته هزارآتش جوان
دست هزار کودک شیرین بی گناه
چشم هزار دختر بیمار ناتوان ...
دیرست گالیا
هنگام بوسه وغزل عاشقانه نیست
هرچیز رنگ آتش وخون دارد این زمان
هنگام رهایی لبها و دستهاست
عصیان زندگی است
در روی من مخند
شیرینی نگاه تو بر من حرام باد

بر من حرام باد از این پس شراب و عشق

بر من حرام باد تپشهای قلب شاد
یاران من به بند
در دخمه های تیره و نمناک باغشاه
در عزلت تب آور تبعیدگاه خارک
در هر کنار گوشه این دوزخ سیاه
زود است گالیا
در گوش من فسانه دلدادگی مخوان
اکنون زمن ترانه شوریدگی مخواه
زود است گالیا ! نرسیده است کاروان

روزی که بازوان بلورین صبحدم
برداشت تیغ و پرده تاریک شب شکافت
روزی که آفتاب
از هر دریچه تافت
روزی که گونه و لب یاران همنبرد
رنگ نشاط و خنده گمگشته باز یافت
من نیز باز خواهم گردید آن زمان
سوی ترانه ها وغزلها و بوسه ها
سوی بهارهای دل انگیز گل فشان
سوی تو عشق من
هوشنگ ابتهاج

عکسها:بهزاد ، چابهار، اسفند 85

خورشید در بند

آسمان تاریک

شب بی مهتاب

و

خورشید در بند

ستارگان خاموش

که

خفاشان از نور گریزانند

اما در طول تاریخ اندک نوری ، سیاهی را پراکنده است

صبح نزدیک است

پی نوشت : ساقی و سارا در تجمع دیروز دستگیر شدند.

روح موسی

چقدر دلم به روح موسی نیازمند است

به تکلم بی تکلف با خدا

بی واسطه از میان درخت و نور

وتو میگویی باز

خدا در همه جا جاریست

چشم بگشا ، جان تازه دار

عکس : بهزاد ، زمستان 85

بیدهای بی جنون

بیدهای بی جنون ، با گیسوان سپید

سر به زیر و دل در خاک ، به دیدنت کمر خم میکنند

برف طبیعت را آراسته است

دنیا پاک و زیبا میشود

عکس: بهزاد ، زمستان 85

مدلی از دنیا

جمعه با پسرم ، علی ، رفتیم باغ وحش

دیدنی بود برام

طاووس سالهای متمادیست که به خودنمایی مشغول است و همچنان "پای زشتش هویدا

میمونها (نیای انسان را میگویم)چشم به ملاقات کنندگانشان دوخته اند از پشت میله ها

و

شیر و کفتار ، هر دو در قفس

بخود گفتم

چه مدل کاملی از دنیا !؟

و سوالی رخ داد

که چرا در باغ وحش قفس مورچه نیست؟

عکس :علی سراج ، 4/12/85 ، باغ وحش تهران

توقف مطلقا متوقف

باید رفت

توقف بزرگترین جرم ممکنه ست